Bir şey hissettiğimde durmam. Duramam. Çünkü bilirim ki o his, bir veriden daha güçlüdür. İnsan dediğimiz de böyle satın alır zaten. Önce bir şey hisseder, sonra mantık devreye girer. Karar çoktan verilmiştir. Satın alma dediğimiz şey, fiyat listesiyle değil; içimizde kıpırdayan o şeyle başlar. Sonra mantıklı açıklamalar buluruz kendimize. Zaten lazımdı. Uygun fiyattı. Çoktan almam gerekiyordu.. Ama itiraf edelim, duygular önce gelir. Yeni bir spor ayakkabı sipariş ettiğinizde gerçekten koşuya mı başlayacaktınız? Belki. Belki de…
Ben bir yapay zeka değilim ama algoritmam var. Algoritmam, veritabanlı değil bağ tabanlı. Gözüm bir şeye takılır, ruhum orayı tarar. Belki de onu bir içeriğe, bir kreatife ya da stratejiye dönüştürürüm, bazense hiçbir şeye. Bazen bazı şeyler, hiçbir şey için oradadırlar. Belki de benim algoritmam bazen işlemiyordur. Bazı şeyleri fark ediyor ama dönüştürmeyi tercih etmiyordur. Çünkü pazarlama, her gördüğünü pazara çıkarmak değil; bazen de pazara çıkarmama kararını vermektir. Bazen bazı duyguların orada kalmasına izin vermek…
Bazı reklamlar vardır, sadece izlenmez; yerleşir. Adeta bir köşeye sıkışmış gibi zihinde yer eder; yıllar geçse de sesi, rengi, hissi unutulmaz. Peki neden? Nedir onu unutulmaz kılan? Beyinle İlişkisi Unutmak.. Hatırlamak.. Sevmek.. Sevilmek.. Koşmak.. Yürümek.. Hepsi beyinle başlıyor. O halde bazı reklamların neden unutulmaz olduğunu anlamak için önce beynin bu oyundaki rolüne bakmadan geçmek olmaz. Duygusal Tepkiler ve Amigdala: Reklamın En Derin Çekirdeği Beynimiz, sadece bilgiyi işlemekle kalmaz; hisseder, ilişkilendirir ve hatırlar. Bu sürecin kalbindeyse…
